การลักลอบตัดไม้ยังคงมีอยู่ตลอดเรื่อยมา เพราะความที่ภูหลงอุดมไปด้วยไม้มีค่า
อย่างไม้ตะเคียน ไม้มะค่าแต้(มีต้นมะค่าแต้ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย) ไม้มะค่าโมง
ไม้พยุง(ชิงชัน) ไม้ยางนา ฯลฯ
ในปี 2533 พระไพศาล วิสาโลได้เข้ามาประจำอยู่ที่ภูหลงนี้(มีสำนักสงฆ์อยู่แล้วโดยหลวงพ่อบุญธรรมและหลวงพ่อคำเขียน)การร่วมกันดูแลปกป้องผืนป่าภูหลง
ระหว่างพระและชาวบ้านจึงได้เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เข้มแข็งและเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
เบื้องแรกของการอนุรักษ์นั้น เป็นการเฝ้าระวังการลักลอบตัดไม้จากชุมชนรอบข้างของภูหลง
การช่วยกัน ดับไฟป่า จนปัจจุบันพัฒนามาเป็นการทำแนวกันไฟระยะหลายกิโลเมตรรอบป่า
การปลูกป่า การลาดตระเวณป้องกันทั้งการลักลอบตัดไม้และการล่าสัตว์ป่าซึ่งมักจะจุดไฟเผาป่าเพื่อการล่าอยู่บ่อยครั้ง
การอนุรักษ์นั้นมีกลุ่มคณะบุคคล อีกหลายกลุ่มที่เข้ามามีส่วนร่วมนอกเหนือจาก
ชาวบ้านบ้านตาดรินทอง พระสงฆ์ อาทิ กลุ่มเด็กรักนกของบ้านท่ามะไฟหวาน
กลุ่มเครือบริษัทแปลน(ซึ่งให้การสนับสนุน จนสามารถทำแนวกันไฟได้)
