“สามีของฉันมีทิฐิสูงเหลือเกิน ไม่ยอมรับผิดแม้แต่เรื่องเล็กน้อย” สมทรงบ่นทันทีที่พบเพื่อนสนิท

“เป็นยังไงเหรอ ?” เพื่อนอยากรู้

“เมื่อคืนสามีฉันกลับบ้านดึกมาก เผอิญเขาลืมรหัสปิดสัญญาณกันขโมย เลยเกิดเสียงดังสนั่นทั่วทั้งซอย”

“เรื่องธรรมดา สามีฉันก็ขี้ลืมแบบนี้เหมือนกัน” เพื่อนแสดงความเห็นใจ

“ไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ พอตำรวจมาถึงบ้าน แทนที่เขาจะสารภาพว่าลืม เขากลับมอบตัวกับตำรวจ”

ใคร ๆ ก็ไม่ชอบความผิดพลาด ผิดพลาดเมื่อไหร่ก็รู้สึกเสียหน้า เพราะฉะนั้นวิธีรักษาหน้าที่ผู้คนนิยมใช้กันก็คือ ไม่ยอมรับผิด หรือไม่ก็โทษคนอื่น วิธีนี้ทำให้หน้าของเราดูดีขึ้น แต่ถ้าติดยึดกับหน้ามากเกินไป จนไม่ยอมรับผิดเลย ในที่สุดก็อาจถูกหัวเราะเยาะว่าเป็นคนหน้าโง่ อย่างผู้ชายในเรื่องข้างบนก็ได้

ความผิดพลาดนั้นเป็นธรรมดาของชีวิต มันช่วยเตือนว่าเรายังเป็นมนุษย์อยู่ ไม่ใช่เทวดา เป็นเทวดานั้นไม่ใช่เรื่องสบายเลย เพราะต้องคอยทำตัวหรือสร้างภาพว่าเป็นคนเก่งอยู่ตลอดเวลา แบกหัวโขนแบบนี้ตลอดเวลาไม่เหนื่อยหรือ สู้เป็นคนธรรมดาที่มีผิดมีพลาดไม่ได้

ที่จริงความผิดพลาดมีประโยชน์หลายอย่าง มันสามารถสอนให้เราฉลาดยิ่งขึ้นกว่าเดิม คนเราสามารถเรียนรู้จากความผิดพลาดได้มากมาย ขณะเดียวกันก็ช่วยเตือนให้เรามีความระมัดระวังยิ่งขึ้น คนที่สำเร็จมาตลอด ง่ายมากที่จะประมาทเผอเรอจนพลาดท่าเสียทีในเรื่องที่ร้ายแรง หรือไม่ก็มีความเชื่อมั่นตนเองในตนเองจนไม่ฟังใครเลย นักธุรกิจที่มีนิสัยแบบนี้เจอภาวะล้มละลายมาเยอะแล้ว ที่ถึงกับฆ่าตัวตายก็มีไม่น้อย

แต่ความผิดพลาดจะมีประโยชน์ก็ต่อเมื่อรู้จักยอมรับมันตามที่เป็นจริง ไม่ผลักไสหรือปฏิเสธมัน ถ้าเราทำใจให้เป็นเพื่อนกับความผิดพลาดได้ ชีวิตจะไม่น่าเบื่อ งานการจะกลายเป็นเรื่องสนุก ยากลำบากแค่ไหนก็ไม่กลัว

อย่างไรก็ตาม จะเป็นเพื่อนกับความผิดพลาดได้ก็ต้องรู้จักปล่อยวางหน้าตาลงบ้าง อย่าลืมว่าหน้าตากับปัญญานั้นมักจะเป็นปฏิปักษ์กัน ใครที่ยึดกับหน้าตามาก ปัญญาจะไม่ค่อยเกิดเท่าไร เราจึงพบว่าคนที่มียึดมั่นถือมั่นกับหน้าตามาก ๆ มักจะทำอะไรโง่ ๆ เสมอ เช่น อวดเก่งในเรื่องที่ตนไม่มีความรู้ บางทีก็ทำอะไรที่น่าหัว จำได้ไหมเรื่องสามีที่ถูกภรรยาทุบตีจนต้องหนีไปซ่อนใต้เตียง ภรรยาตะโกนให้ออกมาเร็ว ๆ แต่สามีบอกว่าไม่ออก ๆ ครั้นภรรยาขู่ว่าจะต้องเจอดี สามีกลับตอบว่า “ลูกผู้ชายพูดว่าไม่ออก ก็ต้องไม่ออก”

บางทีการติดยึดกับหน้าตาก็ทำให้คนเราไม่สนใจเรื่องอื่นเลย อะไรจะเกิดขึ้นก็แล้วแต่ขออย่างเดียวอย่าให้ฉันเสียหน้า อย่างเรื่องข้างล่าง

ชายคนหนึ่งเดินขึ้นไปถามตำรวจบนโรงพักว่า “จ่าทราบไหมครับว่า เมียผมมีชู้ ?”

“ ไม่ทราบเลยครับ” ตำรวจตอบด้วยสีหน้างงงวย

ชายคนนั้นถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะบอกว่า “ค่อยยังชั่ว อย่างน้อยผมก็ไม่ใช่คนสุดท้ายที่รู้เรื่องนี้”